Obudziły mnie promienie słoneczne które padały na moją twarz. Przetarłam oczy i w ślimaczym tempie zeszłam z łóżka, przy okazji zauważając, że mój brat podlewa stojącego na parapecie kwiatka. Rzuciłam krótkie "cześć" na co Omar skinął głową.
- Która godzina? - spytałam.
- 8.30 - odpowiedział zabierając się za podlewanie innych kwiatów.
Wzięłam szlafrok z wieszaka i wyszłam z pokoju kierując się do kuchni, gdzie zastałam rodziców, moją siostrę Miriam i najmłodszego brata Hassana. Maluch podbiegł do mnie i podniósł rączki.
- Cześć - powiedziałam do wszystkich biorąc malca na ręce - co na śniadanie?
- Rogaliki z miodem, zjesz? - spytała mama.
- Jasne - przytaknęłam i usiadłam na krześle.
Spojrzałam przelotnie na tatę, który stał przy oknie i pił czarną jak smoła kawę. Marokanin z krwi i kości. Śniady, ciemne oczy, czarne włosy, dość spory nos, którego po nim nie odziedziczyłam. Ubrany nowocześnie, po europejsku, w zwykłą koszulę i jeansy.
- Nie przyszłaś na poranną modlitwę, Darin - w końcu się odezwał.
W kuchni nastąpiła cisza, wszystkie oczy skierowały się na mnie, a ja trochę zdezorientowana i speszona starałam się zebrać w głowie jakieś rozsądne i logiczne zdanie. Faktycznie, dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że zaspałam.
- Przepraszam tato, zaspałam. To się już nie powtórzy - spuściłam głowę - zrozum mnie, są wakacje...
- Miriam i Omar też mają wakacje i nie zaspali - skrzyżował ręce na piersi.
- Przecież wiesz, że można odrabiać modlitwy, zrobię to tylko jak będę mogła - odezwałam się skruszona.
- Yussef, daj spokój - odezwała się moja zawsze pogodna mama - kto chce mleka do rogalików?
Moja mama również brunetka o ciemnych oczach, jednak nie Marokanka. Rodzice poznali się w Anglii, tam skąd pochodzi mama. Ojciec wyjechał na studia do Europy, a oprócz dyplomu przywiózł również żonę po czterech latach na uniwersytecie. Przedtem ateistka, dziś muzułmanka, która jednak nie nosi chustki. W lecie preferuje słomkowe kapelusze, a sama mówi, że kobieta do hijabu musi dojrzeć i być gotowa. Twierdzi, że ona nie dojrzała, mimo, że i ja, i Miriam mamy wielkie kolekcje chust.
- Ja! - powiedziała Miriam, która właśnie wiązała sobie kolorowy hijab.
Starsza ode mnie o rok siostra bardziej przypomina tatę niż mamę. A ja wręcz na odwrót. Jest wysoka, w sumie wyższa niż nie jeden chłopak. Do tego zabójczo szczupła, mimo, że dużo je. Włosy ma proste, gęste, gdy nie ma chustki na głowie sięgają jej do pasa. Ma mocne rysy, spory nos, wąskie usta i wielkie, ciemno brązowe oczy. Wykapany tatuś. Ja bardziej przypominam mamę.
- Ktoś jeszcze chce mleka? - spytała ponownie, na co Hassan zaczął wykrzykiwać "Ja! Ja!" wiercąc się niemiłosiernie na moich kolanach. Sięgnęłam po chusteczkę i lekko wytarłam mu rączki, które kleiły mu się od miodu.
- Ja też poproszę - uśmiechnęłam się delikatnie.
- Ja też bym chciał - tato podszedł do mamy i pocałował ją w nagie ramię.
Mama zachichotała nalewając do szklanek zimne mleko. Nie mogę wyjść z podziwu, że są razem już 21 lat. Oboje mają temperament i różne zdania na dane tematy. Kłócą się praktycznie codziennie, a po 5 minutach godzą się i śmieją ze swojej "głupoty".
Wzięłam łyk mleka patrząc na Omara, który właśnie wszedł do kuchni. Trzymał w rękach konewkę, zapewne już pustą po podlaniu wszystkich roślin w domu. Robił to codziennie rano, bo razem z Miriam uparli się na tonę kwiatów w domu. Ja uważam, że są bardzo ładne i wzbogacają wnętrze, jednak nie są koniecznością. Z resztą co chwilę trzeba je podlewać, bo błyskawicznie więdną w tym upale.
- Idę do pracy, cześć - z zadumy wyrwał mnie tato, cmoknął mamę w policzek a nam posłał uśmiech.
Pomachałam mu i wgryzłam się w rogalika. Eksplozja smaków. Uwielbiam marokańskie słodkości, które z resztą jem tylko na śniadanie. Nie wyobrażam sobie nie zacząć dnia od dawki węglowodanów. Ja i Miriam jeździmy na siłownię co dwa dni, co prawda, łatwo tu o nadwagę, ale nam zależy na rzeźbie.
- Jakie plany na dziś? - mama oparła się o blat.
- Idę z chłopakami na miasto - pierwszy odpowiedział Omar.
- Jakimi chłopakami? - uniosłam brwi figlarnie.
- Znasz Zaina i Alego - wzruszył ramionami.
- Pewnie będą palić papierosy - zachichotała Miriam.
- Spadaj! - Omar wstał i śmiejąc się pociągnął skrawek chusty, która rozwiązała się i spadła, po czym szybko wybiegł z kuchni.
- Niech no cię złapię! - Miriam chichocząc rzuciła się biegiem za nim, zarzucając chustkę na szyję.
- Ja też cię złapie! - zapiszczał Hassan i zsunął się z moich kolan.
Usłyszałam ich śmiechy z sąsiedniego pokoju, jednak nie chciało mi się wstać aby do nich dołączyć. Mama usiadła naprzeciwko mnie i rzuciła:
- Ty nie chcesz dorwać Omara?
- Może innym razem - uśmiechnęłam się i przerzuciłam włosy na jedno ramię.
- A ty jakie masz plany na dziś?
- Wieczorem jedziemy z Miriam na siłownię.
- Ale to wieczorem... Co będziesz robiła cały dzień?
- Nie wiem - wzruszyłam ramionami - a ty jakie masz plany?
- Idę do pracy za godzinę - spojrzała na zegarek który miała na nadgarstku - później wstąpię na targ po warzywa. Oprócz śniadań jesz zdrowe posiłki, prawda?
- Tak - odparłam - w sumie, skoro nie mam co robić, mogę wybrać się na targ za ciebie.
- Super - wstała i pocałowała mnie w policzek - pójdę się trochę ogarnąć, do później, skarbie.
- Hej - uśmiechnęłam się - chwila, co zrobisz z Hassanem?
- Ciocia po niego przyjedzie i weźmie na basen.
I tyle mamę widziałam. Nigdy nie pojmę jakim cudem ona ma więcej siły na wszystko niż ja, mimo, że jest starsza o 23 lata. Najbardziej energiczna osoba jaką świat widział. To chyba właśnie urzekło tatę oprócz niesamowitej urody oraz inteligencji jaką posiada. Nieważne. Czas coś zrobić ze swoim życiem, wyjść z domu. Tak! Zacznę od wstania z krzesła, to świetny plan. Podniosłam się i osiągnęłam pierwszy cel. Poszłam do swojego pokoju. Fioletowe ściany, białe meble. Nic ciekawego ani oryginalnego. Otworzyłam szafę i długo się nie zastanawiając wyciągnęłam przewiewną sukienkę typu maxi z długim rękawem (tylko takie sukienki posiadam) w kolorze jasnego różu, dobrałam do niej szarą chustkę. Ubrana w przygotowaną sukienkę usiadłam na krzesełku przy toaletce, przeczesałam włosy i zawiązałam chustkę. Posmarowałam twarz kremem z filtrem i użyłam pomadki do ust. Byłam gotowa. Nie ma sensu robić pełnego makijażu, jest gorąco, wszystko by spłynęło razem z potem. Usłyszałam tupanie i pisk Hassana, więc pewnie ciocia już po niego przyjechała. Siostra taty, pani minister spraw zagranicznych. Zawsze elegancko ubrana, bez hijabu, mimo, że jest bardzo wierząca, uważa, że nie jest gotowa na chustę. Zachodzę w głowę, że ja i Miriam, młodsze o kilkanaście lat dojrzałyśmy do tego. Wzięłam małą torebkę na ramię i wyszłam z pokoju kierując się do kuchni, gdzie siedziała ciocia Samira z Hassanem na kolanach a na przeciwko niej Miriam i Omar.
- Cześć ciociu - uśmiechnęłam się i chwyciłam materiałową torbę na zakupy.
- Hej Darin - odpowiedziała - wybierasz się gdzieś?
- Idzie na podryw - Omar zabawnie uniósł brwi w górę.
- Głupek - prychnęła moja siostra.
- A co to jest ten podryw? - Hassan spojrzał na ciocię Samirę.
- Właściwie to nic - pogłaskała go po kręconych włosach.
"Podryw" zupełnie nie ma miejsca, bynajmniej jeśli ktoś wyznaje islam.
- Idę po warzywa - odpowiedziałam.
- Znowu się odchudzasz? - zaskomlała.
- Tylko rzeźbię - zapewniłam.
- To jestem jeszcze w stanie znieść - wzięła łyk soku.
- To do zobaczenia - skinęłam wychodząc z pomieszczenia.
Gdy tylko znalazłam się na dworze uderzył we mnie żar. Lipiec, środek sezonu wakacyjnego, co za tym idzie - gorąco. Założyłam okulary przeciwsłoneczne i ruszyłam w stronę centrum miasta, do którego nie miałam daleko. Spojrzałam na zegarek który miałam na nadgarstku. Wskazywał 10.15, a Casablanca już tętniła życiem. Ulice pełne ludzi, samochodów. Zapach spalin wymieszany z zapachem czarnej, mocnej kawy i świeżego tażinu przygotowywanego w lokalnych restauracjach. Kocham to miasto i nie wyobrażam sobie mieszkać gdzie indziej. Tu się urodziłam i tu umrę.
Doszłam na targ, gdzie zawsze panuje niesamowity klimat. Można kupić tu wszystko, przez jedzenie do sprzętów domowych takie jak deski do prasowania. Sprzedawcy zapraszają na degustacje marokańskich słodyczy, soków ze świeżej pomarańczy i oliwy z oliwek. Jak zawsze było tu wiele turystów i biegających dzieci. Stanęłam w kolejce przy stoisku z warzywami i przyjrzałam się co wybrać. Gdy nadeszła moja kolej zdecydowałam się na trochę pomidorów, sałaty, ogórków, marchewki i rzodkiewki. Dodatkowo wzięłam świeże mango oraz ananasa. Odeszłam od straganu nie patrząc przed siebie, tylko w głąb materiałowej torby do której pakowałam reklamówki z zakupami. W jednej sekundzie poczułam, że ktoś wbiegł prosto na mnie, a ja spadając na ziemię upuściłam torbę, z której wyleciało parę rzodkiewek i mango.
- Szisz - zaklęłam pod nosem podnosząc się z brudnej ziemi i zbierając rzeczy które mi wypadły.
- Strasznie przepraszam - usłyszałam skruszony męski głos.
Ujrzałam wytatuowaną rękę która podniosła moje mango i powoli podniosłam wzrok na twarz chłopaka. Uśmiechał się ze skruchą i co chwile odgarniał blond włosy, które leciały mu na oczy.
- Nic się nie stało - zapewniłam podnosząc ostatnią rzodkiewkę.
- Co ty zrobiłeś, Juju? - usłyszałam piskliwy dziewczęcy głosik.
Spojrzałam w dół i zobaczyłam na oko sześcioletnią dziewczynkę. Szatynka patrzyła karcąco na chłopaka.
- Wpadłem na panią, Jazzy.
- Ty, Jaxon i wasze głupie zabawy - powiedziała całkiem poważnym tonem - jakbyś patrzył przed siebie jak biegniesz to byłoby lepiej dla wszystkich.
- Zrzęda - dźgnął ją palcem w żebro po czym zwrócił się do mnie - mam nadzieję, że wszystko w porządku.
- Nic mi nie jest - zaśmiałam się.
Justin
Przysięgam na wszystko. Nigdy nie widziałem piękniejszej dziewczyny. Co prawda, miała na sobie długą sukienkę i każda część jej ciała była zakryta, ale i tak byłem w stanie zauważyć jak piękną ma figurę. Co chwile odwracała wzrok, bo peszyło ją to jak jej się przyglądałem, ale ja nie mogłem przestać. Wodziłem wzrokiem po całej jej twarzy, skupiając się na oczach w kolorze ciemnej czekolady, pełnych ustach o blado różowym odcieniu i stosunkowo jasnej skórze jak na tutejszych mieszkańców. Byłem ciekawy jej włosów, które ukrywała pod szarą chustą.
- Justin - z wahaniem wystawiłem dłoń w jej stronę.
- Darin - odwzajemniła gest i lekko ścisnęła moją dłoń, przez co poczułem dreszcz na karku.
Wahałem się co powiedzieć i dalej się w nią wpatrywałem szukając najmniejszej skazy na jej gładkiej skórze. Śmiem twierdzić, że jest nawet piękniejsza od Ashley, mojej dziewczyny. Chyba nieświadomie przygryzła wargę, co bardzo mnie nakręciło i odzyskałem pewność siebie.
- Przepraszam, że spytam, ale jesteś marokanką?
- W połowie - uśmiechnęła się nieśmiało - ale ty też nie jesteś stąd.
- Jestem tu na wakacjach - powiedziałem - a aktualnie jestem na wycieczce z rodziną.
- I jak ci się podoba? - spytała bawiąc się materiałem chusty.
- Bardzo.
Nie ukrywam, że Darin bardzo mi się spodobała.
- Może masz ochotę pójść na jakąś kawę czy coś? - zaryzykowałem.
- Żałuję - zaczęła ze smutną miną - ale nie mogę. Muszę wracać do domu.
Jakbym dostał w twarz. Nigdy żadna dziewczyna mi nie odmówiła. To był jednocześnie szok, rozczarowanie i gdzieś tliła się jeszcze wściekłość, której nie mogłem przed nią pokazać.
- Jasne, rozumiem - powiedziałem zawiedzionym tonem.
- Miło było cię poznać - westchnęła podając mi rękę.
- Mi ciebie też - delikatnie ścisnąłem jej dłoń.
Uśmiechnęła się do mnie po raz ostatni i odeszła w stronę centrum miasta ponętnie kołysząc biodrami. Z jednej strony byłem zły bo mi odmówiła. Z drugiej smutny, bo już więcej jej nie zobaczę.
Darin
Całą drogę do domu myślałam o Justinie. Speszyłam się gdy zaczęliśmy rozmawiać, ale zauważyłam, że jest mną zainteresowany, zwłaszcza, że zaprosił mnie na kawę. Pod wpływem chwili odmówiłam, a teraz żałuję. Kawa to nic takiego, mimo, że nie powinnam być z nim sam na sam, ale w końcu inni ludzie też chodzą do kawiarni. Bardzo mądre, Darin.
Weszłam do domu i krzyknęłam "Jestem" ale nikt mi nie odpowiedział. Postanowiłam odrobić poranną modlitwę. Usiadłam na dywanie, pochyliłam się i cicho mówiłam formułkę.
- Allahu Akbar - skończyłam.
Zdjęłam chustę z głowy, a sukienkę zamieniłam na krótkie spodenki i koszulkę. Zadzwonił mi telefon, na wyświetlaczu widniał numer mamy.
- Halo?
- Jesteś w domu? - usłyszałam.
- Przed chwilą wróciłam.
- Wpadłaś na to żeby zrobić obiad? - spytała.
- Szczerze? Nie.
- To dobrze, bo przywiozę pizzę.
- Mamo - jęknęłam - jestem na diecie.
- To przywiozę ci ryż z kurczakiem, może być?
- Super, dzięki.
- To pa - rozłączyła się zanim cokolwiek zdążyłam powiedzieć.
Cała mama, zawsze wszystko na szybko, nigdy nie pozwoli ci skończyć, bo to ona zawsze kończy.
~
Właściwie do wieczora dzień minął w zupełnym lenistwie. Po obiedzie położyłam się na łóżko, chwilę pospałam, posłuchałam muzyki. Czekałam, aż Miriam wróci z centrum handlowego, żebyśmy pojechały na siłownię. Leżałam na brzuchu a Hassan siedział mi na plecach i bawił się w fryzjera. Omar wyszedł z kolegami, mama, tata i ciocia Samira siedzieli w salonie oglądając coś w telewizji. Wieczór jak wieczór.
- Hassan, nie rób mi warkoczy - ostrzegłam - znowu poplączesz mi wszystkie włosy.
- Nigdy nie poplątałem ci włosów.
- A co było wczoraj? - odwróciłam się na plecy i położyłam malucha obok siebie - miałam większego kołtuna niż pająk co kiedyś siedział w łazience.
- Ale ten pająk był malusi - spojrzał na mnie jak na głupka.
- Nie prawda. Był wielki.
Dźgnął mnie w żebro i zaczęliśmy się bić poduszkami. W pewnym momencie usłyszałam, że ktoś wchodzi do pokoju.
- A ty jeszcze nie gotowa?
Oczywiście, to była Miriam.
- Właśnie na ciebie czekam.
- Właśnie widzę, jak czekasz. Zbieraj się, a ciebie mama woła, Hassi.
Maluch zszedł z łóżka i biegiem rzucił się do drzwi. Miriam powiedziała, że poczeka przy aucie i żebym się pospieszyła. Ubrałam jeansy i cienki, szary sweter, i zawiązałam białą chustę na włosy. Do torby spakowałam ciemny dres i białą bluzkę z długim rękawem. Wyciągnęłam z szafy buty na siłownię, ręcznik, klapki a z biurka wzięłam wodę.
Siostra czekała na mnie przed samochodem tupiąc nogą.
- No wsiadaj, ślimaku - zwróciła się do mnie.
Posłusznie wykonałam polecenie, a chwile później jechałyśmy już do celu.
~
Miriam zaparkowała na parkingu w pobliżu hotelu Level 511, który znajduje się przy wybrzeżu Atlantyku. Przeszłyśmy parę kroków w stronę wejścia, rozmawiając o wakacjach, na które całą rodziną wybieramy się w sierpniu. Siostra planowała zakup nowego burkini, a ja nie mogłam się doczekać aż pojedziemy do Hiszpanii, do której mamy stosunkowo blisko. Parę razu w ciągu jazdy pomyślałam również o Justinie, którego poznałam na targu. Szybko odciągałam od siebie myśli o nim, bo przecież nigdy więcej już go nie zobaczę.
- W jakim kolorze najbardziej mi do twarzy? - spytała Miriam przechodząc przez hotelowe drzwi.
- W jasno niebieskim według mnie.
- Wyglądam jak chmurka w jasno niebieskim, skup się, Darin.
- Powiedziałam "według mnie" - wzruszyłam ramionami.
- A granatowy?
- Ujdzie, ale ja zostanę przy swoim - dźgnęłam ją łokciem.
Stąpałyśmy po marmurowej posadzce zmierzając do windy. Hol był bardzo przestronny, cały hotel został urządzony w biało srebrnej kolorystyce. Gdy zjechałyśmy windą na poziom -2, gdzie znajdowała się siłownia i sauny, udałyśmy się do szatni. Weszłam do kabiny i przebrałam się w wcześniej przygotowane ubrania, poprawiłam chustę na głowie i zawiązałam buty. Torbę zostawiłam w szafce i chwyciłam butelkę wody.
- Gdzie jesteś, Miriam? - przechadzałam się po szatni szukając siostry.
- Tu, już wychodzę.
- Od czego zaczynasz? - spytałam.
- Od orbitreka, później trening nóg, na koniec bieżnia, a ty? - poprawiła materiał chusty.
- Ja chyba pójdę najpierw na bieżnię, później zobaczę.
- To do zobaczenia - pomachała i zniknęła za drzwiami.
Poszłam zaraz za nią, a gdy znalazłam się już na sali, Miriam zapadła się pod ziemię. Wybrałam sobie bieżnię prawię na samym końcu rzędu, ustawiłam program i zaczęłam truchtać. Zastanawiałam się, czy później wykonać trening nóg, brzucha, czy może pupy. Ćwiczyłam ręce dwa dni temu, więc dzisiaj mam duży wybór. Przez głowę jeszcze raz przebiegły mi myśli o Justinie, wakacjach, na dodatek zastanawiałam się gdzie podziewa się mój kot, którego nie było w domu już tydzień. Słyszałam, że ktoś się zbliża, jednak nie zwracałam na to uwagi, zmieniłam program i teraz biegłam najszybciej jak mogłam. Przelotnie poprawiłam chustę na głowie i zauważyłam, że ktoś uruchomił bieżnię obok mnie. Nie zwracałam jednak na to uwagi, byłam wpatrzona w ścianę, która znajdowała się 30 metrów przede mną. Była na niej tapeta z wzorem fali na morzu, zachodzącego słońca i ptactwa na niebie. Bardzo mi się podoba i chciałabym mieć taką w swoim pokoju. Po jakimś czasie, poczułam, że zaczęła boleć mnie noga, więc postanowiłam skończyć. Oddychając ciężko zeszłam z bieżni i pochylając się oparłam dłonie na kolanach. Patrzyłam na nogi osoby obok, które dalej szybko biegły. Wyprostowałam się i zwróciłam uwagę na blond włosy, które unosiły się i opadały. Chłopak na karku miał tatuaż przedstawiający anielskie skrzydła. Ręce też były całe pokryte tatuażami. Przez chwilę przeszło mi przez myśl, żeby się odezwać, jednak zrezygnowałam z tego pomysłu. Wzięłam łyk wody i skierowałam się ku maszynom do ćwiczeń siłowych, jednak usłyszałam znajomy mi głos.
- Darin?
Odwróciłam się i zobaczyłam Justina. Uśmiechał się delikatnie i zmierzał w moją stronę. Jestem pewna, że moje serce właśnie zrobiło fikołka.
